Als reactie op deze tendentie van fotografie, kreeg ik zin om op avontuur te gaan, om te fotograferen en aan enkele vrienden heel persoonlijke beelden, boordevol emotie, op te sturen. Dit soort fotografie was voor mij heel elementair en geconcentreerd. Onder dit laatste versta ik dat de geestelijke concentratie van de fotograaf tussen het moment van opname en het eindresultaat geen moment verslapt. Het gehele wordingsproces van een fotografisch beeld moest zich afspelen op dezelfde plek en wel zonder onderbreken. De foto moest doordrenkt worden van de plek en de confrontatie van de fotograaf met het onderwerp moest langer duren dan 1/125 sec. De gaatjecamera drong zich aldus op, daar deze opnamen van meerdere minuten vereist.

Toen ik dan eenmaal op mijn rots zat, alleen met mijn gaatjecamera, op dik twee uur roeien van de beschaving, werd ik overspoeld met een gevoel van immens geluk. Tegelijkertijd dacht ik aan de pioniers, Charles Nègre en anderen, die lang voor mij het plezier hebben gekend van het ter plekke ontwikkelen. Jawel, ter plekke ontwikkelen, dat was waar het om ging. Polaroid film, de enige concessie aan de moderne tijd, maakte dit mogelijk. Het direct spoelen van negatieven in zeewater was een onvergetelijke ervaring.

Een klein voorraadje met kallitype-emulsie geïmpregneerd aquarelpapier vormde mijn afdrukpapier, afdrukken die werden gemaakt met een contactraam, wanneer de zon op z'n hoogst stond. De rijkdom aan kleurnuances bij kallitype (soms nog geaccentueerd door metaalachtige schitteringen als gevolg van een teveel aan zilver), de souplesse van het procédé, en de vrije keuze van de drager hadden me voorgoed overtuigd.

Philippe Moroux